Taqiya: korte definitie

Taqīya (‘vrees, voorzichtigheid’) is in de islam: het ontveinzen van de eigen geloofsovertuiging en het nalaten van de rituele plichten bij dwang of wanneer er letsel of schade dreigt. In de eerste drie eeuwen van de islam waren er wel eens omstandigheden waarin dit voor Sjiïeten aan te raden was; vandaar dat het begrip vooral in de Shia is blijven hangen. De meeste sunnitische muslims buiten Nederland hebben het woord waarschijnlijk nooit gehoord. Moslims worden momenteel vrijwel nergens om des geloofs wille vervolgd, zodat dit stoffige begrip in het archief had kunnen blijven.

In het huidige Nederlands daarentegen komt het woord (gespeld als taqiyya, taqqiya, takiyyah, takkiya e.d.) zo vaak voor dat het misschien wel in de grote Van Dale moet worden opgenomen; of is het dat al? Het heeft hier de oneigenlijke betekenis gekregen van speciaal door moslims bedreven huichelarij en leugenachtigheid, leugentjes om bestwil, bedrog, spreken met dubbele tong en dergelijke. De schrijfster Bat Ye’or gebruikt het in die zin in haar virulente anti-islambetoog, dat in Nederland grif aftrek heeft gevonden. Khomeini heeft het ook wel eens in die richting ingevuld, maar in de sunnitische wereld is het niet gangbaar geworden.

Moslims liegen en huichelen natuurlijk net als ieder ander, en ook voor hen is het hemd nader dan de rok. Maar daarvoor hebben sprekers van het Arabisch alledaagse begrippen als nifāq, riyā’ en kidhba bayḍā’. Anderstalige moslims benoemen dat soort gedrag in hun eigen taal. Het oude woord taqīya is daarvoor niet nodig.

Terug naar Inhoud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s